Шпитальная хроника. Глава 1

Бальнічная Адысея. Хронікі шпіталя

Глава 1.

Споведзь перад белым халатам

***

Александр Гарбар

З вячорка рупліва жонка  збірала,
Да ладу ў вузельчык маёмасць складала:
І лыжку, і відэлец - бліскучаю, згоднаю парай,
І боты, што ззялі надраенай, чыстаю фарай.

У швэдры я мчаўся ў свет незнаёмы,
Рэдка ў пачатку даюцца сюды нам пад'ёмы.
Ў залу па чарзе, як быццам на споведзь, клікалі,
Доўга пра продкаў мінулых заўзята пыталі:

- Ну што, распавядайце, чым там калісьці хварэлі?
Якую заразу ў маленстве вы, дружа, мелі? -
Пад  гэткай праверкай стаяў я зусім нечаканай -
Бязлікай, маруднай і нейкай такой навязанай.

Вату мне ў нос лекар спрытна і жвава упіхнуў,
"Будзеш жыць, чалавеча!" - ён суха і коратка кіўнуў.
Штаны да каленаў мне крута і хутка задзёр,
Зняў і кашулю - заціх у душы вечны  спор.

- Ці курыце вы? І якія прысмакі ясце? -
Допыт ішоў, як на даўнім
адладжаным пасце.
Ён нават бабуль ледзяною пагардай мучыў,
І кожны іх стогн у дзённік  старанна канючыў.

Кантакт маёй жонкі у свой спіс запісаў,
Са стала ўсе стосы сумленна сабраў.
Свой клунак завязаў я вузлацістым рогам,
Падаўся нарэшце
бальнічным, доўгім калідорам.

Пад вокам я пільным даволі пабываў,
Позірк кожнаю клеткай маўкліва адчуваў.
Аўтограф паставіў  - цяпер я сур'езна "пры справе",
Ў медыцынскай, нязвыклай, калючай заправе.

Працяг будзе...