Прывiды адзiноцтва

Райнic круцiуся на сваiм стуле, раптам здавалася выскачыць зараз з iм. Хельга сядзела як заужды белая, што ажно таму Хацелася направiць на яе Промень сонейка. Сваю работу ен парабiу.  Цi жывая ты там, на iм як быццам усе варушылася.   На сценах ляжалi промнi. Раптам Райнiсу усе здалося марным, але каб сябе суцешыць, заварыу каву i раптам напаугадзiны адпусцiу раней Хельгу.
Яна пайшла можна ужо уздыхнуць, неяк яму Здалось цесна, дома жонка, тут Хельга.   У вакне было светла, жоутае зяленае, а у памяшканнi быу халодны цень.  Пасля кавы ен устау i выйшау у памежжа кабiнетау, якiя былi зачыненых.  Сцены былi высокiя старай пабудовы. Ен адчувау сябе тут глуха, мабыць гэта крыху засупакоiла яго.  Не куды ен сення не паедзе, але гэта яшчэ неканчаткова.  Раптам яму Захателася узлезць на балкон, Адна з дзвярэй вяла наверх, ен пайшоу дастаць ключ. Яшчэ заварыу кофа,
I Узяу маленькi кубачак з сабой. Узняууся Туды, паставiу Белы кубачак на ускрай маленькiх каллонау  i пачау глядзець унiз, потым зрабiу глыток Дзiуная як зацягвала вышыня, мабыць невялiкая але... задумлiвыя. Зараз здавалася ажывуць старыя прывiды адзiноцтва.  Твар стау нерухомы