2
Вянкоў яловых птушак лапкі
У снезе засталіся ад жывых.
Твая магіла ў белай шапцы,
Як цар, праходзіць поруч іх.
Туды, адчыненым усцяж ходам,
Дзе ты не прах, не чалавек,
І ля аблок за паваротам
Вышыніць снежны твой каўчэг.
Не чалавек, а чэрап веку,
Яго чало, язык і медзь.
Захад вогненнасці вейкам
Не можа ў небе дагарэць.
(1959)
2. А. Тарковский. Памяти Н. А. Заболоцкого
© Copyright: Виктор Шатило, 2026
Свидетельство о публикации №126031004231
Свидетельство о публикации №126031004231
Рецензии