1
За мёртвым па сіроцкі і пугліва
Душа цягнулася з апошніх сіл,
Ды несмяроцця была мне перспектыва
У прамінулае знікаючых магіл.
Трава, лістота - надта ж сполах жыўны,
Як быццам лупу хтосьці прымасціў
На гэты свет збянтэжаны прарыву,
На гэта сеціва пульсуючае жыл.
Вярнуўся я дамоў, і вымыў рукі,
Лёг, вочы сцяў. Цемра гуку
Пранікла ў пакой між вакна,
І прыцемках павіслых, як з грымоцця,
Без несмяроцця, на грувасткй прозе,
Аголеная стаяла смерць адна.
(1958)
1. А. Тарковский. Памяти Н. А. Заболоцкого
© Copyright: Виктор Шатило, 2026
Свидетельство о публикации №126031004089
Свидетельство о публикации №126031004089
Рецензии