Ментальная анамалiя

Гэта, ведаеш, нават не зрух, а хутчэй — адлегласць
паміж зрокам і тым, што прывыклі мы зваць прадметам.
Калі рэчаіснасць губляе сваю маналітнасць і цэласць,
і ты застаешся адзін — за мяжой, недзе па-за светам.

Анамалія — гэта пытанне тваёй прыватнай прасторы,
выспа, якой не знайсці ў падрабязных і нудных атласах.
Розум працуе, як маятнік, што не спыняе паўторы,
лічачы моманты ў стылых, чужых і марудных часах.

Ты выходзіш вонкі, але застаешся за шчыльнай шыбай,
дзе кожнае слова — не повязь, а толькі сухая перашкода.
Тое, што нехта другі палічыў бы жахлівай хібай,
для цябе — адзіная ў свеце, балючая, але свабода.

Бо глядзець у пустэчу і бачыць не цемру, а кропкі,
лініі сувязяў, рытмы распадаў, халодную просінь —
гэта значыць прыняць гэты свет, невыносны і крохкі,
і не чакаць, што нехта цябе пра суцеху папросіць.

І калі гэты стан ахінае цябе, як снег ці як пошта
з далёкіх краін, дзе мова твая — толькі шум і шэпт, —
ты разумееш, што ўрэшце зусім не важна — навошта,
бо кожны з нас — сам сабе і турма, і адзіны рэцэпт.