Лясны сустрэчны

Алесь Глебчык iшоу праз лясок, з тым натхненнем якое часам надыходзiць, вочы здавалiся празрыстымi, як здавалася, яны былi бясконцымi, ну Што яму Райнiс, што яму астатнiя, у лесе было цiха, дзесьцi у далi каля сваей хаты, было бачна як сушыцца белле. У лесе хвоi стаялi роуна анi шолаху, анi трэску. Як заужды знаемая
сцежка.
   Раптам на шлях выскачыу маленькi трусiк, i нешта прыпынiуся.
-Куды ты маленча - таксама прыпынiуся Райнic, грудь яго дыхала
свежым паветрам з адчуваннем прасторы i узняу яго на рукi...
  У гэтага звера былi доугiя вушы, адно вуха было парэпанае, мабыць абдзер дзе у лесе; воуна ляжала не такoй ужо густой паверхняй.  Вось так сябра. Зайчаня глядзела на яго, вялiкiмi рудымi Вачамi, а уверсе паверх хвой i ялiн, плыло "уваскрослае" неба з жоутым, сiнiм, фiялетавым колерам...
Адпаусцiу, ужо на другiм канцы дарогi.. Вось такi сустрэчны у лесе.