Дзьмуе ветрык ды лагодны,
Вандруе месячык халодны,
Салодкі сок цячэ з бярозы,
Як быццам казачныя слёзы.
Ручай булькоча і смяецца
І ад смеху аж трасецца,
Кліча дожджык і шукае,
Дзе ж знайсці яго, гадае.
Спеў разносіцца прыемны,
Вельмі гучны і хвалебны,
Бо вясна ідзе насустрач,
З ёй каханне неразлучна.
Дзьмуе ветрык ды лагодны
© Copyright: Людмила Шаблыко, 2026
Свидетельство о публикации №126030406167
Свидетельство о публикации №126030406167
Рецензии