У ПОШУКІ ДАЎНЯЙ ВЯСНЫ
Сіні подых вясны і нясмелы, і кволы
Праглядае з халодных бароў.
Кружыць год-рухавік сонца жоўтае кола,
Карагодзіць у прыцемках сноў.
Дзе юнацтва маё заблудзілася, мабыць,
Чуе гай ручаёў перазвон,
Дзе куток дарагі, што ніколі не здрадзіць,
Зіхацее трава – кветка-сон.
І так хочацца мне, покуль мара не згасла,
Захінуцца ў блакітныя сны,
Удыхнуць сіні пах і з надзеяю яснай
Збегчы ў пошукі даўняй вясны.
***
© Copyright: Надежда Момлик 2, 2026
Свидетельство о публикации №126022607356
Свидетельство о публикации №126022607356
Рецензии