Вада

Мама, я не стрымалася і стала бліскучай рыбай,
якая б’е хвалі халодныя падзёртымі плаўнікамі,
і пад вадой гучаць словы, маўляў, што ні дзень, то вырак,
і дыханне больш не чуецца, і полымя не кранае.

Вада, вада ўсюль — цячэ па маім адзенні
і застывае пакінутым, замучаным шэрым постарам.
Выходзіць артыст і слізгае, плыве — і ляціць са сцэны
ў натоўп, дзе ўжо рукі спушчаны — наўмысна, знарок і з гонарам.

Вада праліваецца чорная праз сіта турбот і часу,
змяніце ў графіне фільтр, а лепей адразу выкіньце,
бо свет пачынаўся словам, а скончыцца ён праказай,
залепленай, бы вітрына, чаргой разнамасных стыкераў.

Ведай жа: я не стрымалася і стала вадой са шклянкі,
каб рушыць праз дзіркі ў вокладцы падручніка або пашпарта.
Абваляцца шматпавярхоўкі і лужынамі на ганку
схаваецца між абломкаў расклад гарадскога транспарта.

Дажджы йдуць каторы тыдзень — значок ім сюды, на лацкан,
і шкло — калі будзеш побач, не забудзь у яго прыцэліцца —
шкло воднае, рыба плавае — бязглуздая сітуацыя.
Ты яе не чапай, а лепей
проста пакінь
у сметніцы.