Кветка

Ноч купальская, зоркі гараць,
Лес шуміць, быццам нешта шаптаў.
Сэрца б'ецца, не можа спаць,
Бо пра цуд я з дзяцінства чуваў.
Паміж траў, дзе раса блішчыць,
Дзе зязюля свой лёс куе,
Кветка-казка, што раз у год цвіце,
Мой спакой і мой сон крадзе.

Папараць-кветка, таямніца лясоў,
Светла-вогненны, зорны прамень.
Хто цябе знойдзе сярод кустоў,
Той шчаслівым пражыве кожны дзень.
Папараць-кветка, мара маіх начэй,
Скарб, што схаваны ў глыбінях душы.
Я шукаю цябе сярод дзікіх ручаёў,
Каб з табой назаўжды застацца ў цішы.

Цень ад дрэў доўгі, страшны такі,
Чуваць крыкі начных птушак.
Але страх мой зусім невялікі,
Бо надзея ў душы не тухне.
Можа, там, дзе крыніца бруіць,
Дзе вада чыстая, быццам сляза,
Можа, там мой скарб зацвіце,
І адкрыецца мне ўся краса.

Папараць-кветка, таямніца лясоў,
Светла-вогненны, зорны прамень.
Хто цябе знойдзе сярод кустоў,
Той шчаслівым пражыве кожны дзень.
Папараць-кветка, мара маіх начэй,
Скарб, што схаваны ў глыбінях душы.
Я шукаю цябе сярод дзікіх ручаёў,
Каб з табой назаўжды застацца ў цішы.

Вецер шэпча: "Не спі, не драмі!"
Кожны лісцік мне шлях паказвае.
Я іду, не зважаючы на цемры,
Бо душа мая верыць і марыць.
Хай жа збудзецца гэты мой сон,
Хай жа знойдзецца кярніца святла.
Хай жа знікне з душы маёй стогн,
Калі кветка мне шлях пакажа.

 Папараць-кветка, таямніца лясоў,
Светла-вогненны, зорны прамень.
Хто цябе знойдзе сярод кустоў,
Той шчаслівым пражыве кожны дзень.
Папараць-кветка, мара маіх начэй,
Скарб, што схаваны ў глыбінях душы.
Я шукаю цябе сярод дзікіх ручаёў,
Каб з табой назаўжды застацца ў цішы.

Папараць-кветка... Мой шлях... Мой лёс...
У гэту ноч... Я цябе знайду..