Вось і ўсё... Казалі ж людзі:
"Шчасця з ім табе не будзе!
Рукі атрасай хутчэй
Ды гані з душы, вачэй".
Верыла яму, дурніца.
Шыла модныя спадніцы...
Памяняла паліто
І прычоску, і аўто.
І яго – куды глядзела? –
З галавы да ног адзела!
Адкарміла. Ён, дзяцюк,
Сытым стаў – нібы парсюк.
Марыла: "Мяне , галубу,
Хутка павядзе да шлюбу".
Хоць і быў ён маладзей –
Не губляла я надзей.
Толькі мары не збыліся –
Быццам хмары расплыліся.
Плюнуў у душу ён мне,
Не прывідзіцца і ў сне.
Ашукаў, такі "харошы",
Падлабуніў мае грошы,
Знік – няведама куды...
І адняў мае гады.
Казалi людзi
© Copyright: Зинаида Богомолова, 2026
Свидетельство о публикации №126022001644
Свидетельство о публикации №126022001644
Рецензии
