***
Ружовы захад бачу я праз сосны.
Агністы захад зноў на схіле дня.
Грамнічны дзень спакойны і марозны.
Не хутка прыйдзе, значыцца, вясна.
А я ў сваю вясну даўно не веру.
Яна, хоць хуткаплынная, была.
Ды што з таго? Вастру сваю сякеру,
Каб адсячы былое ад крыла.
Каб адсячы ад успамінаў мару...
Ружовы захад знік, як маладосць.
А засталося што? Малюся дару.
Ён зараз для мяне – жаданы госць.
Агністы захад я праз сосны бачу.
Грамнічны дзень прайшоў, нібыта міг.
Чакаю верш, як зорную удачу,
Я для сваіх не выдадзеных кніг.
15. 02. 2026 г.
Ружовы захад бачу я праз сосны...
© Copyright: Юрий Боровицкий, 2026
Свидетельство о публикации №126021507972
Свидетельство о публикации №126021507972
Рецензии