Дай крылы-рукі ў крыжыках дарог
(расходжаных такімі ж ваярамі):
Ля гнуткіх пальцаў, мой вучоны бог,
Цалую шрамік!
Як мне яшчэ ў пяшчоце памагчы
Табе – мой строгі, стрыманы, сур'ёзны?
Ды моцных рук жаданне – прыручыць –
Ты ўсё ж прынёс мне!..
Так, кожны дотык нас трымае тут
(два берагі без шансу пераправы).
Мой навуковец стрыманых пакут,
Пабудзь ласкавым,
Каб надалей з усмешкаю раўмя
Спявала шчасце! Хай гавораць людзі...
Як жыць цяпер, калі тваё імя
Ўздымае грудзі?
Не віць буслянкі – іншы інтарэс:
Вучыцца лётаць зноў – наш крыж і плаха.
У які нам лёс? У які цяпер нам лес,
Мая ты птаха?..
Дай крылья
© Copyright: Анастасия Котюргина, 2026
Свидетельство о публикации №126021409927
Свидетельство о публикации №126021409927
Рецензии