Вандраваў вецер з ранку да вечара:
з Ваўкавыска – у Гродна – затым –
у сталіцу.
Шлях доўгі намечаны,
быццам прагнуў паспець да вясны,
абыйсці замкі, кляштары, помнікі,
на хвіліну ў касцёлы зайсці.
Там арганы віталі паломнікаў,
тыя ж кленчылі, просячы сіл,
прад іконай, дзе Маці і Сын.
Вецер мкнуўся на брацкія могілкі
тых, хто ў вершах змог волю знайсці –
адпусціць яе ў словы.
А водгукі
вецер хутка пачуў – ухапіў,
адхіліў ад злачынства,
век вытрымаў
і да сэрца майго прытуліў.
Дзе сустрэліся зноў яны з літарай
беларускай журботнай зямлі.
Вецер
© Copyright: Влад Карабан, 2026
Свидетельство о публикации №126021201924
Свидетельство о публикации №126021201924
Рецензии
