Аблокi нашага кахання

Застылі ў небе, нібы ўспаміны,
Аблокі нашага кахання.
Плывуць павольна, як хвіліны
Майго самотнага чакання.
Аблокі нашага кахання —
Не белы пух, не лёгкі дым.
Яны — трывожнае маўчанне
Над небасхілам залатым.

Аблокі нашага кахання,
Плывіце ў сіняй вышыні.
Вы – наша першае спатканне,
Вы нашы сонечныя дні.

У іх  і промні захаплення,
І цень халоднае сцяны.
Яны — і радасць, і сумненні,
І нашы велічныя сны.
Яны, як нашае каханне:
То лёгкія, як першы снег,
То поўныя слязою ранняй,
Што застывае на шчацэ.

Аблокі нашага кахання,
Плывіце ў сіняй вышыні.
Вы – наша першае спатканне,
Вы нашы сонечныя дні.

Аблокі колеру світання,
Дзе першы пацалунак быў.
Аблокі шэрыя - расстанне,
Якое ты ўжо забыў.
Я ў кожным з іх цябе шукаю,
Твой дотык, позірк твой лаўлю.
І ціха ў неба я пытаю:
"Скажы, ці я яшчэ люблю?"

Аблокі нашага кахання,
Плывіце ў сіняй вышыні.
Вы – наша першае спатканне,
Вы нашы сонечныя дні.

Яны плывуць, і мне не зведаць,
Ці вернешся калісьці ты.
І толькі вецер мне адкажа:
"Глядзі, як зніклі ўсе сляды..."
І кожны раз, як бачу ў небе
Іх зменлівы, тужлівы рой,
Я разумею, што мне трэба
Было застацца... не з табой.

Аблокі нашага кахання,
Плывіце ў сіняй вышыні.
Вы – наша першае спатканне,
Вы нашы сонечныя дні.

Аблокі нашага кахання,
Плывіце ў сіняй вышыні.
Вы – наша першае спатканне,
Вы нашы сонечныя дні.