Сцяжынкамi дзяцiнства

Там, дзе вецер калыша жыта,
Дзе крыніца пяе пад гарой,
Назаўжды маё сэрца прышыта
Да зямліцы маёй дарагой.
Там бабуліны казкі гучалі,
І рамонкаў бялелі палі.
Тут мы першыя словы сказалі,
І адсюль у дарогу пайшлі.

Малая радзіма, мой ціхі прытулак,
Куды б ні вялі невядомыя дні,
Твой вобраз са мною і кожны завулак,
І спеў салаўіны, і шум асакі.
Ты — кропля краіны ў вялікім сусвеце,
Ты — сіла, што грэе заўсёды мяне.
Няма даражэйшага месца на свеце,
Чым родныя, мілыя сэрцу агні.

Я вяртаюся ў думках штоночы
На знаёмы высокі паркан,
Дзе глядзяць мне ў душу твае вочы,
Твой бялюткі, світальны туман.
Дзе рака серабрыстаю стужкай
Абдымае прырэчны пясок,
Дзе спявае мне ў самае вушка
Птушкі нейкай лясны галасок.

Малая радзіма, мой ціхі прытулак,
Куды б ні вялі невядомыя дні,
Твой вобраз са мною і кожны завулак,
І спеў салаўіны, і шум асакі.
Ты — кропля краіны ў вялікім сусвеце,
Ты — сіла, што грэе заўсёды мяне.
Няма даражэйшага месца на свеце,
Чым родныя, мілыя сэрцу агні.

Гады пралятаюць, змяняюцца твары,
І скроні пакрыла сівая імгла.
Але для мяне ты заўсёды ў сэрцы
Такая, якою ў дзяцінстве была.

Малая радзіма, мой ціхі прытулак,
Куды б ні вялі невядомыя дні,
Твой вобраз са мною, і кожны завулак,
І спеў салаўіны, і шум асакі.
Ты — кропля краіны ў вялікім сусвеце,
Ты — сіла, што грэе заўсёды мяне.
Няма даражэйшага месца на свеце,
Чым родныя, мілыя сэрцу агні.