Зіма імчыць,мяняе
фарбы снежань .
Ён пачастункі доўгі час
гатуе.
Так да спадобы гэты
водар свежы ,
які так шчыра
кожнага частуе.
А потым студзень
возьме ў рукі коўдру ,
яна ўзляцець павінна
над зямлёю.
І будзе сыпаць
ганаровы пудру ,
свае паіць
сняжынкамі пакоі.
Ад асалоды зва’ряцець
прыемна .
Ляціць пяшчота шчыра
за каўнерык.
Міжволі крок здараецца таемны :
з надзеяй крочыць
і з кілішкам веры.
Такі запал у мітусні
агульнай .
Сусвет застыў ,які
прывабны ,новы.
Зіма кранае мяккасцю
ўтульна .
У Зюзі нос шчабеча
бурачковы .
Той час,каторы
пралятае мігам ,
надасць настрой
такі лагодны досыць. .
Прыдбаем люты ,
ён да нас с адлігай,
вясну - красу
ўпэўнена запросіць.
З ма
© Copyright: Людмила Зиновчик, 2026
Свидетельство о публикации №126020808233
Свидетельство о публикации №126020808233
Рецензии