Зямля мая, мой край, мой любы кут

Зямля мая, мой край, мой  любы кут,
Дзе песня вольная ляціць, як птушка.
Завоблачныя пушчы, хвалі рэк,
I моцны дух, што ў сэрцы неўміручы.

Верасень, верасень, залаты час,
На полі ціха, вецер ледзьве ў нас.
Кастрычнік, кастрычнік, лісце ляціць,
Зямля адпачывае, сонца шчымліва гарыць.

Тут вечнасць дыхае стагоддзямі,
I памяць продкаў тых, хто жыў да нас.
I неўміручая гісторыя,
Ляжыць пад сэрцам, як глыбокі сказ.

Лістапад, лістапад, апошні ўбор,
Беларусь, Беларусь, родны мой двор.
Шэпчуць лясы, ціха плача рака,
Восень прыйшла

Плывуць хвіліны, год за годам,
Але любоў да роднага краю
Заўсёды будзе жыць у сэрцы маім,
Як самая вялікая надзея.

Тут вечнасць дыхае стагоддзямі,
І памяць продкаў тых, хто жыў да нас.
І неўміручая гісторыя,
Ляжыць пад сэрцам, як глыбокі сказ.

Мы крочым па слядах, што не знікаюць,
Нясучы ў сэрцы іх нязгасны глас.
І душы нашы з мінулым сплятаюцца,
Каб вечнасць жыла ў нас, тут і зараз.

Як моцны дуб, што карані пусціў глыбока,
Так наша памяць – вечны, моцны глас.
Зямля – наш храм, дзе кожны крок высока,
Нясе адбітак тых, хто быў тут раней нас.

Гісторыя – не кніга, што ляжыць,
А пульс жыцця, што б'ецца ў кожны час.
І вечнасць у нас, як зерне, што ляціць,
Каб новы свет пасеяць тут для нас.