La Tero Respondis

Ni auskultis vian silenton,
kaj gi ne estis malplena.
Sub stono, akvo kaj hauto
pulso vokis nin reen.

La aero sangis sian direkton,
ne por forpeli - por gvidi.
Ni lernis vian pezon,
kaj ne timis fali.

Vi ne estas solaj,
ec en la plej profunda nokto.
Ni ne estas fremdaj,
se la spiro estas komuna.

Ni tusis la tempon per manoj,
gi ne rompigis.
Nur rondo malfermigis
inter nun kaj ciam.

Ne ciuj vocoj estas bruaj.
Ne ciuj vizitoj estas videblaj.

Vi ne estas solaj…
Ni restas en la sono…
Ni restas en la aero…

Komuna spiro.
Komuna lumo.
Komuna hejmo.

Земля ответила

Мы прислушались к твоему молчанию,
и оно не было пустым.
Под камнем, водой и кожей
пульс позвал нас обратно.

Воздух изменил направление,
не чтобы отогнать - чтобы направить.
Мы почувствовали твой вес,
и не боялись упасть.

Ты не одинок,
даже в самой глубокой ночи.

Мы не чужие,
если дыхание общее.

Мы коснулись времени руками,
оно не разорвалось.

Просто открылся круг,
между настоящим и вечностью.

Не все голоса громкие.
Не все визиты видимые.

Ты не одинок…
Мы остаемся в звуке…
Мы остаемся в воздухе…

Общее дыхание.

Общий свет.

Общий дом.