Ku pamieci ukochanej i bliskej osoby

KU PAMIECI SIOSTRY MOJEJ ZHONY,
ZHONY  MOJEGO PRZYJACIELA, -
OFICERA RAKIETOWEGO,
DOSWIADCZONEY I ZHYCZLIWEJ LEKARKI DZIECIECZEJ
JELENA ALEKSANDROWNA MIELWEDIEWA (POSTOLOWA)
[1937–2026].

              Ku pamieci wszystkich bliskich mi Osborn,
              ktore odeszly na zawsze – rodziny, przyjaci;;,
              znajomych, kolegow, ukochanych nauczycieli
              i profesorow uniwersyteckich.

                Autor.

Kiedy ktos, czy to ukochana,
czy bliska osoba, odchodzi na zawsze,
co moge powiedziec?
To niewiarygodnie trudne.

Wszystkie spotkania, wszystkie rozmowy
przychodza mi na mysl naraz.
Wszystkie uroczystosci i uczty
I wszystkie wspolne pozhegnania
Zmarlym, obojgu bliskim. -
Nagle, jak burza, wspomnienie wszystkich
zderzen zhyciowych,
ktorych diswiadczylismy razem
I okolicznoscje otaczajacych,
I zhal. -
Niezmiernie ciezhki.

I w tej chwili nasze doswiadczenie zhciowe
staje sie naszym wsparciem,
I m;dre slowa ludzi,
Ktorych opinie dla nas
Brzmia jak prawda.

W mojej  dlugiej  podrozhi zhiciowej
Musialem pochowac
Tylu bliskich i krewnych,
Przyjaci;l, znajomych, kolegow,
Kt0rych sam sie nauczylem
W czasie, gdy nosz;
ich pamiec przez Cale zhycie ,
Faktu, she nawet za ichzhycia
Nie bylismy w stalym kontakcie.
Spotkali sie, rozstali,
Spotkali sie ponownie
I znow si; rozstali i spotkali
W rzeczywistosci shy is  na tej ziemi,
czy to na wsi, a
Rozci;gajac sir od Karpat po Kolyme,
Od opuszczonej Kuszki i Morza Aralskiego
Do zorzy polarnej kola podbiegunowego
Nowej Ziemi
Nad najdalszym
Malym miasteczkiem wojskowym, -
(gdzie ona, jej mazh, - oficer,
i ich dzieci, cala rodzina,
Sluzhyli, pracowali i mieszkali), -
Lub rozproszeni, naszym losem,
po rozhnych krajach sweats.

Francuski piosenkarz Yves Montand, -
Zhyjac w Milo’s I i malzhenstwie
Z Simone Signore przez DWADZIESCIA lat, -
powiedzial kiedys
Po wielu latach  tood jej smierci :
„Bliscy nam ludzie
nie umieraja. -
Po prostu ich nie ma obok.

Naszym obowi;zkiem,
po rozstaniu si; z nimi,
po oddaniu ich ziemi w godzinie smutku,
jest noszenie, dop;ki ;yjemy, na tym ;wiecie,
w sobie ich obrazu i ;ywej pami;ci
o nich, zmar;ych,
o naszych spotkaniach z nimi,
naszych rozmowach,
naszej wymianie opinii
na temat pojawiaj;cych si;
zmieniaj;cych kalejdoskop
zderze; i okoliczno;ci prawdziwego ;ycia
o rado;ciach i smutkach, kt;re dzielili;my
o wzajemnym przyjacielskim wsparciu
w dniach pora;ek i przeciwno;ci
oraz wsp;lnej rado;ci z naszych osi;gni;;
i sukces;w.

Nie powinni;my m;wi;
o kim; bliskim i drogim nam:
„Jaki; smutek! – Umar;…”
Ale powtarzajmy,
piel;gnuj;c jego ;yw; pami;;
przez ca;e ;ycie Nashe:
„Jakim szcz;;ciem by;
i pozostaje
;yw; pami;ci; w nas,
nam drogim i starannie piel;gnowanym,
dop;ki ;yjemy”.

              22 stycznia 2026 r.


Tekst oryginalny: