Малкъар

МАЛКЪАР 

Малкъарым, сенсе манга къанат берген,
Жюрегиме асыулукъ да келтирген, 
Ахшы умутларыма да жетдирген,
Ана сютюмю халал да этдирген.

Атынгы бар дуниягъа айтдыртхан,
Хар ташынгы жыргъа салып жырлатхан,
Къонакъбай болуп къонакъны жашатхан,
Къарыусузгъа къол узатхан, ашатхан.

Кязимге Шыкъыгъа къонакъгъа бардым,
Гюрбежисине да къолуму салдым,
Ол айланнган тау жоллада айландым,
Ол солугъан тау хауа бла солудум. 

Къайсын жашагъан Чегемге сукъландым,
Мында туугъаныма ёхтем къууандым,
Хар ташына тансыкъ болуп къарадым,
Мында мен эркин солудум, жашадым.

Танзиляны туугъан жери Гирхожан,
Мында мени жюрегими жашатхан,
Кертиси бла, санынга береди  жан!
Минги тауну жаннет жерге ушатхан.

Малкъар! Жанымы берир эдим санга,
Бир кюн жашарыкъ болсам дунияда.
Къурман болуп ёлюр эдим мен санга,
Жокъду мындан таза жер бар аламда. 

Бийик тауларыма махтау салама,
Алагъа къыйын кюнюмде барама,
Къаяланы башларындан къарайма,
Мында ёлюрме, мында да – жашайма!

Байтуугъанланы Исмаил,
поэт.