Къайын терек

КЪАЙЫН ТЕРЕК 

Таудан эннген сууну ары жанында
Къайын терек, ёсесе кёз аллымда
Субай, узун. Тёзесе боранлагъа,
Сени, мени элгендире, ургъанлагъа.
 
Сени сюйдюм мен бахчамда салыргъа,
Андан бери алыргъа, орнатыргъа,
Сен бахчамда болсанг, тангда, уяна,
Турлукъма мен, санга къарап, къууана.

Суу боюнунда ёсген къайын терекни
Къазып келдим, жарыта тёгерекни.
«Сюерми, – дей, – терек мында ёсерге?
Къарарбыз, – дей, – бирге жулдуз кечеге.

Тюбербиз, – дей, – мында бирге жазлагъа,
Къарарбыз, – дей, – жауунлагъа, къарлагъа.
Этербиз, – дей, – экибиз да ушакъла,
Сюйюннгенлей эриучю жабалакъгъа…»

Алай боллукъ сунуп турдум алгъадан, 
Къайын терек, тартылгъанлай жагъагъа,
Аны таба аууп, алай ёсгенде,
Сагъыш этдим: унармы деп кечерге?

Суу да къуйдум, жарсып турдум мен анга,
Болалмады, чыдамады ол мында.
Къургъасыды, эс этмеди сёзюмю,
Жазда жарып, къууандырмаз кёзюмю.

Анга да мен адамгъача жарсыдым,
Аны бла бирге кесим ачыдым.
Есенин бек сюйген къайын терегим,
Сени бла бирге кюйдю жюрегим. 

Байтуугъан Улу Исмаил