Пад снегам лёд, а пад нагамі соль
Мне ногі раз'ядае па калені.
Перакуліўся ніз, упала столь,
Упала і звалілась у скляпенне...
Нацешыўся шалёны снегапад,
Пазаваліў дашчэнту кожны лапік
І правады ляжаць на ўзроўні пят,
Заблытаўшысь у іх канае заклік...
Завея танчыць між пустых алей,
Абапал дрэвы нібы патарочы
І ногі паглынае белы глей
У марыве раскідзіста-малочным...
Навобмацак шукаючы мяжу
Ў якую упіраліся памкненні,
Зрываю я заінелы ажур
Завілістых і надта кволых звенняў...
Сумётамі ўпрыгожана зямля.
Як курганы, дзе волаты паснулі,
Стаяць яны у россыпе рагулін,
Што дрэвамі раскіданы з галля...
Пад снегам лёд, а пад нагамi соль...
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2026
Свидетельство о публикации №126012907742
Свидетельство о публикации №126012907742
Рецензии