У гуках смыка нам бы змогчы аддыхацца,
Ад буйства ў цішы нібы ў сне заставацца.
Мы людзі заблудлыя ў гэтай прасторы,
Дзе музыка лечыць і шэпчуць нам зоры.
Кранёцца душы піяніна ласкава,
Дарога да вышынь нам будзе цікава.
Цудоўныя меры крануцца павольна,
Мы больш не маўчым, нам дыхаецца вольна.
З глыбінь самых гукі пальюцца крыніцай,
Для свету ты станеш жывой таямніцай.
Пачуе сусвет, што мы ёсць у ім самі,
Свой свет адшукай пад ягонымі снамі.
Гук жывой таямн цы
© Copyright: Барецкая Кристина, 2026
Свидетельство о публикации №126012904931
Свидетельство о публикации №126012904931
Рецензии