Зiма. Меланхолiя

Змоўклі вусны, закрылісь вочы,
Дзень прайшоў — павуціны ніць,
Лёд і неба "бухаюць" ноччу,
І няма каму грэх лічыць.

Вышывае мароз на шыбе
Не прысуд, не прароцтва, не сон —
Проста рэзкі разрыў у часе,
Дзе без цела жыве душы стон.


Рецензии