Я ланцугамі сцяў свае пакуты,
Скаваў у лёху сонца прамяні,
І шыбенікі да слупоў прыкуты-
Ім надта не ставала вышыні...
Ім надта не хапала чуйных словаў,
Бы ўволю не наслухалісь яшчэ...
Цяпер ім матузок сціскае горла
І скуру іх сінюшную пячэ...
Гайдаюцца на вусцішных арэлях
Нямыя летуценнікі ў бакі,
Яны яшчэ да шыбеніц скалелі:
Кіпела кроў, ды мерзлі ступакі...
Апокрыфамі размалюем спіны,
Адцершы іх ад чорнага лайна,
І ледзяныя проліўні застынуць
На вуснах, што прамовілі "вайна"...
Засцерагчы ад промаху запозна,
Бо ногі не кранаюцца зямлі...
На ёй было заўсёды так марозна
І немагчымасць стала невыноснай...
А пыл юнацкі мы не збераглі...
Гадамі б'емся аб слупы ілбамі...
Нявольнікі павешаны рабамі...
Шыбенiкi
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2026
Свидетельство о публикации №126012706092
Свидетельство о публикации №126012706092
Рецензии