De zon werd rood door bloed van dromen,
De grond is koud, als het hart.
Geen vogels zingen deze nacht,
Het licht van `t kampvuur stroomt naar boven.
De woorden zijn ineens gesmolten,
Ze verontrusten stille lucht
En gewichtloos, als een zucht,
Ze vliegen weg van alle wonden
Met sneeuwwitte vrije wolken,
Met warme thee in de hand,
Met verre liefde - moederland,
En niemand weet, waar gaan ze lopen,
Waar gaan ze zich daarna verstoppen?
De draden zijn altijd gelegd,
Waar de stem van een ander rent.
De nacht is koud; warme noten
Hebben de zielen zwak verbonden.
Ondanks dat de regen sterk slaat
Op de lantaarns, op het dak,
Het licht van `t kampvuur stroomt naar boven.
De zon werd rood door bloed van dromen
© Copyright: Женя Закатный, 2026
Свидетельство о публикации №126012604077
Свидетельство о публикации №126012604077
Рецензии