Цячэ вада ў ярок,
Цячэ вада ў ярок,
Як сляза па шчацэ,
Так і дзень працячэ.
Ракіта стомлена ўздыхае,
Над водай, што бяжыць між лоз.
І таямніцы навявае,
Пра свет далёкі, свет без слёз.
Што было – не вярнуць,
Што мінула – забыць.
Толькі рэчка шуміць,
Пра жыццё гаманіць.
Бяжыць, і шэпча ёй ракіта,
Пра вецер у палях.
І пра дарогу, што забыта,
Ў дзявочых снах.
Пра той прастор, дзе вецер вольны,
Гуляе ў травах залатых.
Дзе сэрца б'ецца так прывольна,
З рытмам птушак маладых.
Цячэ вада ў ярок,
Цячэ вада ў ярок,
Нібы срэбны ручаёк,
Што нясе свой сакрэт.
Шэпча вербам пра лёс,
Пра нязбыўныя мары,
І пра шчасце без слёз,
Што знікае ў тумане.
Але ў яснай вадзе,
Знаходзім мы адказ,
Што жыццё – гэта шлях,
І кожны варты з нас.
Цячэ вада
© Copyright: Андрей Парачук, 2026
Свидетельство о публикации №126012004877
Свидетельство о публикации №126012004877
Рецензии