Беларусь

Беларусь – краіна азёр блакітных,
І вёсак ціхіх, сэрцу мілых, родных.
Тут кожны камень дыхае гісторыяй,
А луг напоіць пахам лугавым.

У гарадах сучасных, шумных, светлых,
Жывуць нашчадкі з вёсак невялікіх.
Душа іх помніць хату пад страхой,
І песню маці, ціхую такой.

Успаміны дзяцінства – нібы скарб бясцэнны,
Вяртае сэрца ў край любімы, зменны.
І нават у сталіцы, ў гуле вуліц,
Гучыць адданасць роднай Беларусі.

Дык шануйце мову, спадчыну сваю,
І вёскі, што ў душы назаўжды жывуць.
Бо ў гэтым корань сілы і натхнення,
У гэтым – наша будучыня, сумнення няма.

Тут кожны куточак – знаёмы і блізкі,
Тут кожны чалавек – як родны брат.
Беларусь – ты мая, ты мая адзіная,
І ў сэрцы маім твой вечны агляд.

Беларусь – краіна азёр блакітных,
Як вочы дзяўчат, што ў полі стаяць.
І вёсак ціхіх, сэрцу мілых, родных,
Дзе песні свае птушкі спяваюць.

Прыходзьце да нас, паглядзіце самі,
Як добра жывецца на нашай зямлі.
Беларусь – ты мая, ты мая, мая,
І радасць ты наша, і шчасце, і мір.

Азёрная гладзь – як люстэрка душы,
Вёсак спакой – як прытулак для сэрца.
Беларусь – ты мая, ты мая, ты жыві,
І хай твой дух ніколі не згасне.