Не баяцца святла

Быў час, калі мы баяліся святла
І хаваліся ў цені пад стрэхамі.
Натуры дзіцячай не хапала цяпла –
Ласкавых слоў больш хацелась гарэзам.

Так мы і жылі – пра сваё гаварылі, –
Спявалі, танчылі, гора не ведалі,
Упэўнены былі, што не станем старымі,
Смяяліся, плакалі, марылі, снедалі…

Ці думаў хтось з нас, што жыццё
Наша зменіцца, і мы станем іншымі
І пойдзем дарогай, дзе цені й святло
Сплятаюцца ў казку нязвыклымі рысамі?..

А ж раптам прачнуліся: “Чорт пабяры,
Свет вакол стаў чужы і халодны!”
У сэрцы ўзняліся нямыя вятры,
Разнёсшы надзеі, як попел з дарогі.

Цяпер я і ты не кропкі ў прасторы,
Мы маем голас ў бясконцым разгоне,
Як іскры надзей, мы з табой у гісторыі,
Шукаем святло ў няспыннай пагоні.

Аднойчы мы вырашылі ісці да канца,
На шляху ўсё ж прыйшлось сумнявацца:
У маналогах урача і малітвах сляпца
Заўважаем мы цень абяцанняў…

Не хачу я пачуць: “Ты пусты чалавек,
Пакідаеш сляды на дарозе зімовай”.
Я шукаю святло, а не цені ўвесь век,
Дзе ёсць сэнс і душа, а не простыя словы...

Праз маўчанне праб’ецца голас жывы,
У абліччы праступіць спакой і адвага.
Паглядзі: сёння нехта чытае радкі,
Усміхаецца людзям і сонцу, і марам.

З табой сёння не будзем баяцца святла
І хавацца ў цені пад стрэхамі.
Аддамо колькі можам любові-цяпла,
Застанемся ўсё тымі ж гарэзамі.