У тую хату не прыйсьцi запозна...
Прысвячаю маім улюбёным суседзям-
Дзядзьку Васілю і Цётцы Ніне,
якія па сутнасці, даўно ужо сталі
для мяне роднымі!
У тую хату не прыйсьці запозна-
У час любы гатовая сустрэць.
Няхай яе не абмінаюць вёсны,
Няхай яна развучыцца старэць!
Гаспадары, вітаю вас, прабачце
За тое, што калісь не так было...
Я зноў стаю у вашай ўтульнай хаце
І адчуваю скрозь яе цяпло.
Навобмацак у непегадзь і сцюжу,
Без ліхтароў у цемры і імжы
Знайсьці яе па дотыку я мушу,
Па дотыку не цела, а душы...
Зацішны кут у людзкім акіяне...
Заплюшчыць вочы і ісці на слых...
Мы прыстані шукаць не перастанем,
Але заўсёды цягне да сваіх.
Усмешкаю сустрэнуць на парозе
У самы добры дзень або ліхі...
У гэтай хаце не бываеш познім,
Бываеш толькі госцем дарагім!
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2026
Свидетельство о публикации №126010505154
Свидетельство о публикации №126010505154
Рецензии