Memorial по моей матери галине антоновне томашевич

JEZU, UFAM TOBIE! JESUS SUFFRANCE. ORA ET LABORA
ЦУДОЎНЫЯ ДНІ
Дзяўчына дастала патрапаны, замучаны сшытак-чарнавік з вершамі і пачала іх ціха і няўпэўнена чытаць. Яна саромелася не вершаў, а сшытка, у якім неахайна запісала тыя ці іншыя радкі. Адны былі напісаны сінім стрыжнем і быццам начное неба глядзелі праз зоры слоў на людзей. Другія былі напісаны чырвоным стрыжнем.
- Як кроў, - сказаў святар, што сядзеў сярод іншых.
- Ксенджэ, проша…можа гарбаткі вып’яце? – запыталася гаспадыня.
- Так, так, добра. Мы ўсе вып’ем гарбаты і паслухаем вершы. Пачытай яшчэ.
Людзі маўчалі. Пасля, быццам прачнуўшыся, разам са святаром пляскалі ў далоні. Ёй здавалася, што гэта ідзе прыемны нябачны воку дождж. Але быў вечар, і сонца паціху садзілася, чырвонаю пярлінай зерня ўрадлівага падала ў зямлю, каб пасля ўзрасці коласам веры, надзеі і любові.
- Ты як… - святар назваў імя знакамітай беларускай паэтэсы.  В МОЛИТВЕННИКЕ ЛЕЖАЛИ СТИХИ РУССКИХ ПОЭТОВ НА КАЛЕНДАРЕ, ИЗВИНИТЕ. Я НЕ СУПЕР.
Праз гады яна старалася ўспомніць тае імя. Але чамусьці не магла гэтага зрабіць. Можа быць таму, што ў Божай міласэрнасці няма параўнанняў, яна сцірае іх з памяці, каб адкрыць кожнаму чалавеку яго непаўторнасць і ўнікальнасць.
- А ёсць што-небудзь пра любоў? – запыталася моладзь. Есць, прыдурак. Вам пра што? Пра маму з татай? Я ўстаулю Вам сюды вершыю Вось яны.
Тамашэвіч Таццяна Станіславаўна
ДІКСТ БДУ, 3 курс, спецыяльнасць “сацыяльная работа”, 572 група

      * * *

Жоўтыя зоры –
Зоры растання
Ціха спусцілісь
З нябёс на зямлю.
Маці Радзіма –
Месца спаткання,
Дзе я кажу табе
Шчыра люблю.
Жоўтае квецце –
Пушыстыя мары.
Тонкі сцябліны
Да долу гарнуць.
Тут цябе, шчасце,
Навекі спазнала,
Тут майму сэрцу
Навек не заснуць.
Жоўтыя зоры –
Кветкі малітвы,
Спасу нязнаная
Светлая высь.
Жоўтыя яблыкі.
Віліі плыні.
Добрае сэрца,
К майму адгукнісь.


* * *

Нясі цяпло ў сэрцы людзям,
У змроку душы асвяці.
Другога шанецу не будзе
Сябе для існасці знайсці.

Нясі цяпло да сэрцаў хворых,
Да душ цярністых і глухіх.
Нясі цяпер, бо будзе позна,
Нясі сябе другім, нясі.

Гары святлом, гары, не гасні
У пячорах горычы людской.
Гары праз цемру зоркай яснай,
Гары, гары, мая любоў!.

Нясі сябе да кроплі людзям.
Нясі сябе, праз боль нясі.
Другога шляху ўжо не будзе,
Другога лёсу не прайсці.



    * * *

Ціхі вечар.
Маладзік рабрысты.
Ціхі вечар –
Ціхая туга.
На руках вурчыць
Ціхі кот Мурыска.
За вакном ляцяць
Згурты варання.
Ціхі вечар.
Змоўклая шпакоўня.
Ціхі вечар.
Мама тут жыла.
Фотакартка шэрая
Ў рамніку кляновым
Сьрод люстэрак цёмных
Кветкай зацвіла.
Попел бела-чорны
Склаўся ў твара рысы
І пакінуў у сэрцы
Незабыўны след.
Ціхі вечар.
Маладзік рабрысты.
Я вярнулась, мама,
У твой нязгасны свет.


* * *
БЕЛЫЯ ВЕТРАЗІ

Белыя ветразі –
Легкія плыні,
У светлыя далі
Імчыце мяне.

Чыстыя вобразы,
Мяккія плыні,
Самрэч ці ёсць вы?
Мо толькі ў сне?

Белыя ветразі,
Зорныя лебедзі
Ў памяці ззяюць
Вечнай красой.
;
Белыя мары,
Куды ж вы падзеліся?
Зніклі дарэмна
Пад горкай смугой.

Самыя першыя,
Самыя ціхія
Словы кахання
Ў салодкай тузе.

Белыя ветразі,
Птахі цнатлівыя,
К любаму сэрцу
Імчыце мяне.

* * *

ДЗІВАК

Дзівак танцуе на канаце.
Глядзі ўвесь свет, які дзівак!
Бы рыцар на жыццёвай варце,
Не чараўнік і не мастак.

Якая смеласць і адчайнасць –
Лятаць без крылаў над зямлёй.
Якая слепасць, нават марнасць –
Сябе стаўляць на кон. А ёй?

Ці не пляваць, што дурань дзіўны
Рукамі ловіць увесь сусвет.
Натоўп людзей, а ён адзіны
Нябесам шле ад нас прывет.

Жыццё і смерць на тонкай нітцы.
Падскок і крок, і піруэт…
Сарваўся ўніз анёл бязкрылы,
Згарэў бы зорка. Дзе ж канец?

А сэрца, сэрца яшчэ б’ецца
І рвецца птушкай у далячынь.
Глядзяць усе, а ён смяецца,
Узірае ўвысь і зноў  ляціць.

Непадуладнае жаданне,
Як мары чыстай пачуццё…
Каму, Дзівак, тваё прызнанне,
Любоў і неба адкрыццё?

* * *

Мне кажуць,
Быццам вочы мае дзіўныя,
Вядзьмацкія і шэрыя як ноч.
Праз іх відно –
Ніколі не любіла я,
А каб любіла, было б горш.
Вам бачна лепш,
Пустэльнікі і прапаведнікі.
У сваіх вачах бярвення не шукаць.
У жыцці чужым
Вы – слоўнікі, даведнікі,
Майстры перамываць і белае, і гразь.Sorry, проблемы моей матери Галины Антоновны Томашевич Владыко в девичестве относительно священников. Вечная память
Мне кажуць,
Быццам вочы твае дзіўныя,
Вядзьмацкія, халодныя як лёд.
Праз іх відно –
Нікога не любіў ты,
А каб любіў, наўрацці быў  бы плён.
Вам бачна лепш,
Вы значна болей знаеце
Пра лешых, вадзяных і ведзьмакоў.
Апошніх, як здаецца,
У вогнішча кідаеце
Пад воклічы наіўных прастакоў.
Ты знаў адзін,
Што вочы мае дзіўныя:
У іх сінь ад неба, зелень ад травы,
І толькі з болю людскага,
Як горыч шэрымі
Становяцца часамі  зноў яны.
Як многа кажуць
Сэрцы нашы дзіўныя,
Бы чыстыя  люстэркі зорных душ,
Яны адны  раскажуць,
Ці любілі мы,
Адным ім ведама, хто светам дуж.
* * *
МАЁ

Ты не маё –
Я ўсё адно кахаю
Праз боль і горыч,
Праз тугу.
Ты не маё –
Я гэта знаю
І ўсё адно
Люблю, люблю.
Зімой халоднай,
Сцюжай лютай,
Бы сонца промнем
Залатым,
Мая душа
Табой акута,
І ў дзень, і ў ноч
Табой адным.
Бягуць гады –
Я іх не бачу.
Мінае памяці
Пастаць.
Адзін уздых…
Хіба ён значны?
Адзін уздых
Як уратаваць?
Быць не з табой
Прызначана мне лесам.
Кахаць цябе –
Прызначана навек.
Усё не дзіўна,
Нават проста.
Святлом жыцця
Паўстане здзек.
Дзе ж ты, маё,
Каторае забыта?
І марнаць слоў,
І сэрца крык…
Мая душа
Табе адкрыта.
Мая душа –
Цябе адлік.


* * *
Не дай нам, Божа,
Стаць сляпымі,
Без помачы невартымі на крок.
Не дай нам, Божа,
Стаць глухімі
Адзін к адному незнарок.
Як тонкі  чуцці ў час няспынны,
Як гонка сэрца, не ў папрок.
Якую бездань
Горкай сілы
Мы аддаем за твой урок,
Жыццё…
Мне пошласцю здалася
Твая ўпарта, чэсна моц.
Між волі вечнасцю прыйшлося
Мне дараваць сабе, Гасподзь.
Прабач мне, любы,
Век сутынны,
Прабач каханне,
Горкае маё…
Маўкліва птушка
Мела крылы
І клетку, свет, і пачуццё.
Не дай нам, Божа,
Стаць чужымі,
Адзін к адному
Мертвымі душой.
Застань нам, Божа,
Веры сілу,
Любоў, святло і супакой. Не знаю, кто хотел от меня чего-то, мои родители инвалиды по зрению поревой и второй группы. Это файл сделан 30.09.2007. я пошла в гостинную Вдохновение городка БГУ. Госпди прости меня Это стихи о проблемах моей матери. Она умерла 30.09.1994 года


- Ёсць накіды. Я не дапісала…
- Цікава, як  думаеш, за каго ты выйдзеш замуж? – спытаўся святар.
Гаспадыня дома наліла ўсім гарбаты, усміхнулася і з веданнем справы прамовіла:
- Яна выйдзе замуж за таго, хто навучыць яе рабіць тое, што яна не ўмее.
Святар неяк дзіўна хіснуў галавой, усміхнуўся таксама і сказаў:
- Вось, дзіця, які адказ. Але ведаеш, ты палюбіш таго, хто навучыць цябе рабіць тое, што ты не ўмееш. А выйсці замуж можна, дзіця, за каго заўгодна. Запомні гэта. ГОСПОДИ, ПРОСТИ МЕНЯ ЗА ДОКУМЕНТАЛИСТИКУ. ДОКУМЕНТАЛЬНО. ГОСПОДИ, КАК Я НАТЕРПЕЛАСЬ! ГОСПОДИ, ПРОСТИ МЕНЯ. ОСОБЕННО ЗА ПОДЛОВУЮ ГОЛОВКУ ЧЛЕНА. ОН МНЕ ИЗМЕНЯЛ ДВА РАЗА. Я СТАЛА ИНВАЛИДОМ ШИЗОФРЕНИКОМ. ГОСПОДИ ЗА ЧТО? Пост скриптум в 2006 году до психиатрии я хотела поехать в Орден Дочерей Марии Непорочной и стать монахиней. Встретилась с ксендзом Андреем ранее и исповедовалась.
Яна запомніла і раптам ціха прыпала вуснамі да прыгожай, аскетычнай рукі ксяндза. Господи, прости меня. Он так ругался. Сказал. Что так ведет себя только собака, дал святого Антония Падуанского У папы моего Станислава Томашевича конфирмация с именем Антоний. Дзяўчыне здавалася, што зараз яна заплача, але слёзы чамусьці заставаліся ў вачах. Другой рукой ён крануўся спакойна яе мяккіх, крышачку растрывожаных, духмяных,  бы веснавая трава валасоў.
- Ты як Арктур, - загучаў блаславёна яго голас.
Сабака пачуў гэта і завіхляў радасна  рудым хвастом.
- Ёсць такая зорка. Блакітная, нязгасная зорка ў Сусвеце Арктур… Ты чытала калі-небудзь Казакова? Гаспадары гэтага дома вядома чыталі.Нельга так з сабой, - ён замаўчаў, але пасля дадаў, - калі ты такая добрая, гэта табе.
Святар адняў руку ад яе валасоў. Дзяўчына прыўзняла галаву і паглядзела яму ў вочы,  крышталёвыя і чыстыя як святая вада. Господи, прости меня за описания.
Ён паклаў ёй на далонь драўляны ружанец, вельмі просты, але як быццам жывы. Ён як і рукі святара быў духмяны. Водар ладану перадаўся ёй.
- У мяне ўжо ёсць ружанец…
- Будзе  яшчэ адзін. Запомні яшчэ адно. У цябе прыгожыя вельмі вочы. Яны люстрэрка тваёй душы, крыніца яе і агонь. Яны бачаць добра ці дрэнна. Ты знімеш акуляры. А еще он вмазал по моей башке ноутиком! ****ец как больно. И крыл матом. Хотел зарыть, чтоб без вести пропавшей считали. И по очкам дал, выбил очки. Але гэта ўсё другасна, бо ў цябе ёсць унутраныя духоўныя вочы і яны бачаць правільна, праўдзіва. Памятай пра гэта, - ён зноў замоўк, усміхнуўся, - Арктур сляпы, а ты не. Ты чалавек. Ведаеш, ёсць людзі хворыя на зрок, інваліды. Але яны не Арктур, бо яны людзі. І ты таксама. Памятай пра гэта. Сабак трэба любіць, нават калі яны здольны толькі прывязацца да цябе. Мы ў адказе за тых, каго прыручылі, але чалавек не звер. Ён здольны любіць. Я хацеў стаць ваенным – машынай, што забівае людзей і ўсё жывое, каб абараніць сябе і тых, каго, мне здавалася, я люблю. Армія –гэта добра, але вайна – гэта забойства. Я стаў святаром, і ў мяне няма зброі. У мяне ёсць ружанец. Цяпер у цябе таксама ёсць яшчэ адзін ружанец. Ружа – каралева кветак, і толькі Каралева варта іх. Як многа ружаў у цябе. Яны квітнеюць для цябе і іншых, калі ты молішся. Мой спавяднік аднойчы сказаў мне, - калі няма табе паловы, не адбірай яе ў іншага.  Еще что нибудь, козел?Так я стаў святаром. Але гэта мая гісторыя. Дарэчы, ў мяне таксама ёсць таленты. Яны ёсць у кожнага, толькі іх трэба разгледзець.
- Заспявайце… Заспявайце…
У вечаровым чырвоным паўзмроку загучаў незвычайна моцны і адначасова лагодны, высокі, чысты голас, які хваліў сваёй песняю Бога. Усе сцішана слухалі і маўчалі, і не пляскалі ў далоні.
Божа, прабач мяне грэшную, можа ксендз Андрэй Санько памыліўся і я не павінна была выходзіць замуж за Яўгенія Навасельскага, панамара.