Ты чаму стаіш пануры?
І бязглуздзіца на скуры .
Вочы ў дол , сівеюць скроні
і ніхто не абаронiць.
Мы чакалі вельмі ,дружа .
Ты прыйшоў і будзе стужа .
Дрэвы ў вопратках заможных -
гэта дбайна , гэта можна.
Усемагутны ты , ты мудры,
у цябе да пятак футра .
З пушчы сноў цябе прывезлі.
Падарункаў, знаю, безліч.
У настрой пральецца дзіва-
гэта так ,мой дзед,
шчасліва.
Буду шчыра я дзівіцца .
Ды знімі ты рукавіцы .
Кроч без выбрыкаў ,без шкоды.
Пырсні з неба асалоды.
Лесам кроч , ідзі палямі
з у кішэні матылямі .
Досыць доўгі час сваволіць -
адпусці малеч на волю.
Як прыгожа ; твар у знічках,
у бялюсенькіх спаднічках.
Ты чаму ста ш пануры?
© Copyright: Людмила Зиновчик, 2026
Свидетельство о публикации №126010401585
Свидетельство о публикации №126010401585
Рецензии