Дагарала нябеснае вогнішча,
Рассяваючы іскры ў нябёс акіяне.
Са слязой, у самоце, прамокшая,
Я да Месяца йшла на спатканне.
Можа там, сярод зорак далёкіх
Адшукаю адказ на пытанні, што дзівяць.
Каб змагла павярнуць жыцця крокі
У напрамку дзе Сонца без Хмары дажджлівай.
Аб жыцці мае веды з дзяцінства
Раскрышыліся сёння, як чэрствая булка.
Дзень за днём на вачах павуціна
Прахудзілася, сэрца з бядоваю думкай.
Бы труха рассыпаюцца догмы,
Востры край да крыві мяне раніць, змяртвенне.
Я сягоння ганю з сэрца стому,
Ды спрабую навыварат зладзіць адзенне.
Перакроіць старое нанова,
Паказаць што хавалі пад брудам хлуслівым.
У падзеях ды справах выснову
Адшукаць... Пыл павольна змываецца ліўнем.
Месяц, дзякуй за добрую ўсмешку,
Падтрымала мяне, даравала мне крылы.
Ды згарнула крылом з дошкі пешку,
Замяніла ферзём, сэрцам думаць вучыла.
Месяца смешка
© Copyright: Мария Мучинская, 2026
Свидетельство о публикации №126010202655
Свидетельство о публикации №126010202655
Рецензии