Непараўнана ззяе
наваколле ,
калi на небе зорачкi сваволяць .
Кагосцi ловiць дзiуны
ветрык у полi .
Паглянь у акенца - месяц цуды солiць .
Затым бясконца
iх у прасторы
сцеле
I дадае у кожны
таямнiцу.
У кола птушаняткамi
паселi.
Я гэта бачу ,а магчыма
снiцца ?
Глядзi ,мой любы,
у таямнiцах дзiркi .
Праз iх прыгоды
паляцяць у вырай.
Рабiны вабяць ранiцай пацеркi .
Шапочуць нешта
без нагоды,шчыра.
I кожны у прыгажосць
на момант
унiкне
i ты бяры пяшчоты
падарунак.
Яшчэ iмгненне i
малюнак знiкне.
Не дапаможа
нi вядзьмар,
нi руны.
Мая жыве у гэтым
дзiве доля .
Адсунь блакiтныя
на момант шторкi.
Непараунана ззяе
наваколле .
Паглянь у акенца --
соляць цуды зоркi.
Ззяе наваколле
© Copyright: Людмила Зиновчик, 2026
Свидетельство о публикации №126010202285
Свидетельство о публикации №126010202285
Рецензии