Сёння , у час лiстапада ,
сумоты навокал скронi.
Без вопраткi дрэвы сада.
Iх лёса вядзьмар баронiць.
Напэуна iншая мода ,
абрус паусюль нябачны.
Чаруе паветра водар,
такi ён даволi смачны.
Паусюды трапеча шэрань .
Каунер у дапамогу , шалiк.
Ды толькi iснуе вера ,
якая пчалой не жалiць.
Той час ,любы мой, настане.
Зазялянее зноу крона.
Пашлю вясне прывiтанне ,
чакання пашлю пярсцёнак.
Глядзiць на малюнкi вока .
Сваволiць надвор' е крышку.
Пакуль мiтусня навокал,
пад коўдрай чытаю кнiжку.
Восень
© Copyright: Людмила Зиновчик, 2026
Свидетельство о публикации №126010202177
Свидетельство о публикации №126010202177
Рецензии