О скупой женщине и двух луковицах

на белорусском языке

Пра скупую бабу і дзве цыбуліны

паводле беларускай народнай легенды

Скупая баба некалі жыла,
Нікому і нічога не давала:
Скарынку шкадавала са стала,
А жабракоў ад хаты адганяла.

Жанчына неяк да яе прышла,
Такі выпадак здарыўся ўлетку,
“Дай што паесці, кленчыць пачала, –
Ад голаду загінем я і дзеткі!

Ты хоць цыбулі нам з гароду дай,
Глядзі, як градкі дружна зелянеюць,
Цябе прашу я, літасцівасць май,
Пасадкі ад малога не збяднеюць!”

Спачатку пачала жабрачку гнаць,
А потым, адарваўшы два пяры,
Ёй кінула, так мусіўшы сказаць:
 “ Ідзі хутчэй адсюль, на вось, бяры!”

Жыццё бяжыць, яго не супыніць,
Час надыйшоў, памерла баба тая,
Патрапіла ў пекла, што рабіць,  –
Па справам выйшла доля ёй скупая…

У бабы той быў вельмі добры сын:
Людзей заўсёды бедных шкадаваў,
Ён меў для жабрака ці хлеб, ці блін,
Быў ветлівы,  ды шчодра падаваў.

Памёр і сын. Патрапіў ён у рай,
Прайшоў увесь,  – ды маці не знаходзіць,
Няма яе і там, дзе ў рая  край,
Спытаць, прасіць да Бога падыходзіць.

За маці ён у Бога папрасіў,
Паслухаў Бог, ды сыну кажа гэтак:
“За ўсё жыццё, (таму я сведкам быў),
Жабрачцы падала цыбулю летам.

Ды дзве пярынкі толькі падала,
Бяры вось зараз іх, спусці ў пекла,
Каб маці твая выбрацца змагла,
Раз долі незайздроснай не пазбегла!”

Спусціў у пекла гэтых два пяры,
А маці была вельмі-вельмі рада,
Што сын ратуе, цягне дагары,
Хаця ў яго і дзіўныя прылады…

Сын цягне маці, пёры ўсё мацней,
Нібыта вельмі моцныя вяроўкі,
 І маці падымаецца хутчэй,
І грэшнікі – за ёй, таксама лоўка,

Чапляюцца і іншыя за ёй,
На пёрах сын наверх іх падымае.
Бог надзяляе  сілаю такой,
Якую без Яго ніхто не мае.

А маці закрычала на людзей,
І стала адбівацца і сварыцца:
“Ратуе сын мяне, вам тут сядзець,
Выратаванне ваша не здарыцца!”

А пёры абарваліся тады,
Як стала адбівацца і злавацца…
У пекле засталася назаўжды,
Бо болей не было чым ратавацца.


Калі спагаду маеш да людзей,
То сам яе калісьці атрымаеш!
І Бог згадае пра цябе часцей,
Калі ты сам часцей аб іншых дбаеш.