Новы год цураўся нас гадамі,
Плакаў, рассцілаў чарнюткую фіранку.
Слёзы вакол ёлкі ручайкамі
Расцякаліся ад вечара да ранку.
Ну а сёлета сабой здзіўляе,
На кані прыслаў мяцеліцу за сваццю.
У сукенцы белай па-над гаем
Кружыць, абяцае даць дарогу шчасцю.
Мабыць, праўды голас у сусвеце
Дакрануўся вуха Божага нарэшце.
Гульні хітрыя развеяў вецер
Ды пачаў ажур з духоўных нітак плесці.
Не спалохаць бы яго пачатак,
Хай ланцуг лагічны прыме ўсё павольна.
Мудрасць год сумее ў свет сасватаць,
Расквітнее воля з ёю наша доля.
Новы год здзiуляе
© Copyright: Мария Мучинская, 2025
Свидетельство о публикации №125123107056
Свидетельство о публикации №125123107056
Рецензии