Автор Іван Ситар
Ци живі сьте, мої любі мамко?
Няньо як? Кланяву ся йому!
Най над вашов хижков каждій рано
Куряться з яловіх дров дімі.
Пишуть ми, що вам в ночи не спить ся,
Пудлій сон вам давить душу знов.
Вам ся снить, ож з мене злі пяниці
В корчмі цідять в лавор з сирця кров.
Што за сні? За што вам ся покута?
Лем кобіод них вас Господь спас.
Не такій я вже страшній планіта,
Бі м умер, не видівши всіх вас.
Я остався люблячов дітинов,
І навхтема думку мав єдну,
Про того, як ві казали:"Сіну,
При біді вертай ся гет думу".
Я ся верну, мої любі мамко,
Як в яри розквітне старій сад.
Лем уже ня не зганяйте рано,
Як колись, як много літ назад.
П1сня на русинськ1м д1алект1 про Есе1на
© Copyright: Мария Майор-Килиманн, 2025
Свидетельство о публикации №125123104025
Свидетельство о публикации №125123104025
Рецензии