Сум па адвечнасцi

Пажаданнi не хочуць хаутур,
Яны не хочуць скончанасцi, як пагрэшнасцi
Але разам з з тым, тым i тым
Адчуваецца сум па адвечнасцi...
Каб Каханне было адным,
Каб жыцце - запрашэнне сардэчнэсцi...
Каб зауседы
Быць Маладым..
Каб пазбегнуць той
Непазбежнасцi...
Не цярпець
Каб
Абраз,
Каб не адчуваць
Занадта болей..
А ну Што скажаш
ПТушка-Доля....

...

Зорнае неба...
Жоуты ускрай...
Постаць пад
Зоркай...
На дрэвах-
Агульная
Цень...
Нi  бачна
А нi узгорка..

Пасля
Дажджу
Трава..
Як скура
Яшчарак
Зяленых...
У гэтай яшчэ
Цiшы,
Бачыш
То чаго
Пазбаулены...

Дзесьцi
Уколiць
Струна
Што я не
Побач,
Не блiзка...
Як быццам
Нехта
Насутнасць
Нацiснуу...

А потым
Барва
Святла,
Выхапiла
На Iмгненнi...
Крыж ля царквы
Асмаленныя цемрадзю
Ценнi...

...
Пайшлi хукалкi,
Замест подыхау
Прыстрасцi..
Можа мае сэрца
Крочыць хутчэй...
Але ты
Са мной
У люстэрку...
Дваiстасцi...
Твой твар
У Харастве...
Сцяблiн, водрасцей
I дзiуных кветак...
Халодных
Ручаiн
У рыфмах
Песен
Яшчэ не спетых...
У кожнага
Свая прыгажосць,
Мабыць
З iншага
Сусвету...
Але толькi
Прыкмячаю
Магчымасць
Гэту.

...
У дзверы
Забiт цвiк,
Скрыпiць
Пасахлое
Дрэва
На жаль,
Што
На жаль
На жаль,
Што на жаль
Ты не мая
Каралева
Ааааа
Ааааааа

1)Зяленых
Смарагдау
Гарыць
Хараство...
Рукi
На улонку
Сагрэла...
На Шыi
Караляу
Зiхцiць
Бранзалет
Што будзеш
Рабiць ты
Мая каралева

2)Твой непрыузыйдены
Крок,
Межы i справа,
I слева...
Кветкi
Абапал
Сабралiся ля
Ног
Твая чарга
Каралева...

3)Можа выпье
Маю душу
Цмок,
Можа
Зменiцца
Воблiч i рысы
Буду памятаць
Твой непрыузыйдены крок
Можа быць
Гэта зусiм не карысна



ЗОЛКАЕ ЛЕТУЦЕННЕ


Маленькая, хударлявая
 дзяучына з чырвонай
Кiшэняй на прыпынку,
Хоць малюй над яе галавой
Альтанку.
Мне не хапае твайго
Пацалунку....
Як россып
Лiсця ляцяць стасункi..

Сябе
Пытаю,
Хоць раз ты быу
Задаволены
У гэтым жыццi..
Да Толькi
Не на адвечнасць....
Намагаюся
Агледзець
Шчыра
Рэчаiснасць...
У якой есць непрыкмечаннасць..

Покатам
Жоутае
Лiсце-
Хараство
У шэрых
Адценнях...
Усе роуна
Жоутае
Лicце-
Як золкае летуценне..

...
Як цяжкi скарб,
Што цяжка дастаецца..
Як быццам досвiд штось знайшоу...
Але ты разумеешь,
Што адвечнасць
Iрвецца,
Як мяккi i пяшчотны шоук...
Таму
I
Набрыняе i находзiць..
Што кажны
Крок-
У адказе
Пачуцце...
На жаль
Непаразмернасць(Несаразмернасць)
Але непаразмернасць
Гэта мабыць
I не усё..

Я на
Хвiлiну,
Забываю...
Памер
I сутнасць
Гэтага
Быцця..
Усе ж яны як бранзелеткi
Гэтага Жыцця...





...



А я нiчога не казау,
Мне каштавала гэта
Волi...
Халодны
Промень
Мае вонкi
Сцяу...
Ты не
Даешь спатолi.

Але ж
Стаю
У ночы
Ля вакна...
I намагаюся
Убачыць
Штосьцi...
Як мацi павяртаецца
Уночы з працы..
Яе ужо
Заменiць
Анiхтосцi.

Паснуу
Чыгуначны
Вакзал
Не Трэба
Ехаць
Па мiлосцi...
Ен
Як
Пункцiр
Намалявау
Кудысьцi,
Хтосьцi...


...
 Бяздонне на тваёй грудзi...
A можа прыстрасць- поле у
сунiцах..
А у начы
Бяздонне таямнiцау...
I немагчыма перадолiць iх...

 Ты разумеешь
Тое,
Што
I я...
Спакой,
Шпацыр
На,
Халадзечы...
I шэраг
Неспаразумелых рэчау....

I я гатовы
Зразумець...
Пад хвалямi,
I За спакоем
Намагаюся
Ажыць..
Але усе
Ж
Часам
Смяротна заспакоен...









Белакурыць ДЫМ


Белакурыць дым...
Гэта спакой
Жыццевага
Варьяцтва...
Здольнасць
Быць чужым...
Цi можна на яе
Спадзявацца....
Але
Зауседы
Але...
Можа i
Лепей
Сусвет
Штучных
Выявау...
Белакурыць
Смуга...
Над
Стравай...
Келiх
Як
Жаунер
Стаiць
Роуна...
I кажа
Не
Заплямце
Кашулю
З бавоуны...

Можа
I сапрауды...
Што
Трэба..
Гэтыя
Кветкi
Ля снега...


 


ЛЯ Чорнага ГАСЦIНЦа



Застануся ля чорнага
Гасцiнца...
Ты узнемешся
Пралескай
Рана...
I мабыць
I не зразумеешь,
Што я твой каханы...
Шыкоуны
Хвост...
I валасы
Святочнымi
Рамонкамi
Прыбраны...
У нябесы
Паляцiшь...
I зноуку
Ранак...
Як та Ундына
Сядзешь
Ля вады...
У шэранi
Зачаравана.
I Толькi
Пазанебам
Прагучыць
Я твой
Каханы...
Не змыешь
З твару
Маскi
Акiяну...

Застанешся
Но  доугае
Быцце
Ля хваляу
Нечакана...


Слодычы


Яго слодычы
Раптам
Ажылi...
Вось
Гэта
Пячэнне
Якое
Было
Матылечкам
Стала
Сапрауды
Iм
I жвава
Гойсае па
Пакоi
Жывы
Слодыч,
Якi летае...
Я б мабыць
Рагатау
З гэтай
Забаукi...
А ад
Некаторых
Казак
Здавауся
Сурьезным,
Што
Ажно
Сцяла б сэрца..

....


У ночы яго
Вочы,
А можа гэта мае вочы.
У ночы
Яго
Брыво,
Можа
Гэта
Мае Брыво...
У ночы
Яго
Павекi...
А можа гэта
Мае павекi...
Сталi
Меднымi...
Цяжкiмi..
А у вечары
Прылятала
Птушка,
Надзеi
I натхнення
Праз
Шкло...
I садзiлася
Рассказваць...
Свае
Крылатыя
Аповесцi...

Як ты
Думаешь,
Пра каго
Верш
Пра яго...
Пра мяне
Цi цалкам
Пра мяне...
Цi пра чароуную
Птушку,
Якая прыляцела
Спачыць
Над чужым непакоем..


....

Цяжкая металiчная кiтайская ваза,
Сучасная..
Цi падобная ты
На крынiцу
Жыцця...
Але ж я на цябе
Гляжу
З задавальннем...
Рука адчувае
Вагомасць...
Яб схавау
У яе...
Некалькi
Трызн
Майго
Адчування...
Цi
Паставiу
Квятучыя
Галiны
Але
Ж
Гэта ваза
Неяк
Адчыняецца
Па iншаму...
А унутры
Зусiм няма месца....
Дзiуна
Паснуу
Металiчны
Коннiк побач...



...

Жанчына не гэтага часу,
У чорным плашчы...
Падобная на дождж...
Што ты скажаш
Пра раку
Которая
Сення
Халодная
I некалькi
Бурхлiвая..
Ты
З воцатам
Того часу...
Можаш
Мяне пацалаваць
Вуснамi
Майго кахання...
Якое
Бывае
Сарамлiвае,
Бурхлiвая,
Шчырае,
Трапяткое...
Прабачь
Мяне
На сто
Год
Майго
Адзiноцтва...
Я здолеу
Падарыць
Кветкi,
Якiя
Iснуюць
У маей
Прыстрасцi...








МАЙСТРА

Я благi
Майстар..
Якi
Зауважыу...
Што
Крышталь
Мае форму
Келiха...
Якая
Босскага
Колеры
Я ведаю
Что
З яго
Можна
Пiць
Калi
Б была патрэбна,
Я б выгравiравау.
На iм
Складаныя
Вузоры...
Але
Часам
Мне не хапае
Гэтага пiцця..
З кастальскiх
Водау...
Можа i
Не благi
Я Майстра...
Але
Колькi
Я адчуваю
Прагу
Да натхнення...
I часам
З
Яе
Пляскаю
З яе на iншых
Так
Забауляюся...
Хоць
Ведаю
Адкуль
Гэты
Келiх
Узняты
С кастальскiх
Вод,
У мяне
Хуткi
Зрок
Якi, бачыць
I не бачыць...
А душа ужо
Звыкла
Да
Некаторых
Аздоб...


...
Зоры
На небе
У начным часу..
Калi у мяне
Быу бы зорны плашч,
Як у того, хто
Лiчыць зоры..
Я мабыць
Больш
Ведау
Пра лес,
I пра долю...

Але Толькi
Перад
Вамi стаю...
Разумеючы,
Ваш
Холад...

Цяжка грукоцiць
Малаток,
Трэба правесцi
Яшчэ
Адну
Зiму,
Задзьмуць
Яшчэ раз
На торце
Свечы...

Якiя песнi
Спявае
Калядная ноч,
Мабыць
У iх поуна
Святочнага
Азарэння.




.


.



Скажы
Мне...
Чым
Табе
Хацелася
Быць
Мае Каханне...
Маемi
Вачамi....
Якiя
Сняць
Ноч...

Маемi
Валасамi...
Што хочуць
Выбiцца з
Пад
Шапцы.

Mаемi
Вуснамi...
Што
Цiха
Спяваюць
Пра сябе...

Маiмi
Пальцамi,
Што
Трымаюцца
За жыцце....

Маiм
Сэрцам,
У Якiм
Сум
Па
Адвечнасцi...

Як
Табе
Мая прапанова...



....
 Мароз развесiу белыя
Галiнki...
У краме на
Бацькоускiх
Руках
Дзiцяцi
У якога на шчацэ
Слязiнка...

Жанчына
Апранула
Воуну
Ей
Гэта
Пасуе...
Дзiцяцi
Проста
Глядзiць..
I не лямантуе....

Мне
Б
Сарваць
Белую
Галiнку....
За шклом
Белые лес
Намаляваны...
Аздoбiуся старана....



. ..






Зарасце
Трава,
А нi Жывым
А нi мёртвым..
Праляцiць
Матылек...
Жвавы хуткi...
И не
Прыпомнiцца
Хто
Смяяуся
Дзiцячым
Смехам...
Хто
Бяжау
За Матылечкам...

Хоць бы
Слуп
На дарозе..
I напiсаць
На iм на шыльдзе
Тут я сустрэу
Цябе..
А таму
Мне
Есць
Пра што
Гаварыць, з пазарослай
Травой...
Але
Чым
Далей...
Тым
Вышэй
Кустоуе...

Памятаешь
Там
Расла
Кветка...
Яна люлала
Гэтае, сакавiтае, насычанае трауе.


...


 
Здымешь
Каралi...
Бо дзень
Адыйшоу...
I скiнешь
Свае
Бранзалеты...
Усе добра...
Ен ужо
Пайшоу..
НеДалека,
Не на ускрау сусвету..
I дробязi,
Што
Балiць
Галава...
Турботы
Зауседы
Турботы,
I
У ноч
Як
Без скафандру
Палеты...

Каралi
У ночы
Зiхцяць...
Чырвонaю
Стужкой,
Замоунай..
Над белай бавоунай.