Родны кут

Дзе бусел на даху гняздо сваё ўе,
Дзе вецер калыша жытнёвае мора,
Там сэрца Радзіму маю пазнае,
Там свецяць мне продкаў ласкавыя зоры.

Родны кут, ты мая Беларусь,
Край блакітных азёр, векавечных дуброў.
Я табою заўсёды, заўжды ганарусь,
І няма мне даражэй за тваіх берагоў.

Тут песні народа, як чысты ручай,
Сплятаюцца з мовай, што ў сэрцы жыве.
Ты, Белая Русь, мой пачатак, мой край,
Што сонейкам ясным над светам плыве.

Праз войны і беды ішла ты наперад,
Захоўвала годнасць і веру сваю.
І я, твой нашчадак, у будучыню веру,
І ў думках малітву за цябе я  нясу.

Няхай жа над нівай спявае жаўрук,
Няхай будзе ў кожнай хаце спакой.
Родны кут, ты — пяшчота бацькоўскіх рук,
Беларусь мая, я назаўжды з табой

Тут кожны світанак — як цуд, як натхненне,
Што будзіць да працы, да новых надзей.
І продкаў далёкіх святое маленне
Злілося з малітваю за нашых дзяцей.

Я бачу цябе ў вышыванцы святочнай,
У мудрасці кніг, што Скарына стварыў,
У постаці моцнай, адвечнай, жаночай,
Што лёс твой суровы на плечах насіў.

І колькі б дарог ні прайшоў я па свеце,
Куды б ні закінула доля мяне,
Ты будзеш заўсёды ў душы маёй квецень,
Як першы прамень, што праб'ецца ў акне.