***

Чакаю. Усё жыццё амаль чакаю.
Здаецца так, што час калісьці мне
Крыжом паставіць лёс у бяздоннай прорве краем,
Дыхне ў спіну водарам няўдачы на стале.

Размыла контуры шчаслівага працягу,
І будучае бачна скрозь туманнае акно.
Далонью пацягнуся ў цемру вычварнага саду,
Яскравым полымем заззяе зорка мары аднаго.

Вось-вось — і пальцам дакрануся да жадання,
Але ці сапраўды патрэбна гэта мне?
Ці выбар правільны, ці ўсё раблю я "файна",
Альбо ўсё попрак маёй долі, быццам бы ва сне?...

Вусцішна дакрануцца... Што як аппякуся?
Ды раптам радасці праменьчык — нібы мук вуголле...
Сумнення ў думках — моўчкі станаўлюся,
І сэрца нешта скоўвае, і ў грудзях больш не вольна.

Уночы попрак сну засядуць думкі комам.
Трываласць дужую — яе не пазычаць —
Знянацку страціла ва ўсю, і не даю амаль нікому
Сапраўдны свет бясконцы ўнутраны  пазнаць.

Шчаслівым людзям не перашкаджаюць думкі,
Бо не хвалююцца па дробязі, забыўшы пра сябе.
А да мяне раз-пораз прыйдзе роздум пра стасункі,
Пра будучыню, свет і што загатавана мне.


Жнівень 2025