Яшчэ нядаўна ты жыла, спружынкамі ў такт трымцела,
Люляла з маці немаўлят і гойдала каханкаў целы.
Стаяла ля вакна, ля белых у карункi зафіранак
Вітала сонейка і самы светлы салаўіны ранак.
Твае нягнуткія брыжы трымалі столь і нават неба,
Дзiцячы смех, аеру пах,духмянасць аржанога хлеба...
Няма хаціны роднай больш. Няма й сяла…
Суцешыць восень... Адслужыла… Аджыла…
Адслужыла
© Copyright: Ольга Лисицкая, 2025
Свидетельство о публикации №125111306478
Свидетельство о публикации №125111306478
Рецензии