Мне вецер пасцяліў гаротны ложак,
Пажоўклай хусткай разгарнуў сувой.
Я намаганні ўсе на нуль памножыў
І думак ўласных разагнаў канвой.
Яны мяне ізноўку атачылі,
Такі цяжкі заганны погляд іх.
Я добры сябра, ды усё ж нічыйны,
Хоць часам і бываю удваіх.
Ў сірочым доме у пакоі цёмна,
Без волі лад жыцця не ўтаймаваць.
Як кацяня ўзлязаю я на строму,
Зусім не баючыся долам стаць...
Мне вецер пасцялiу гаротны ложак...
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2025
Свидетельство о публикации №125102605215
Свидетельство о публикации №125102605215
Рецензии