Владимир Жилка. Замок

Кругом широкий ров, весь в зарослях бурьяна,

За ним обломки стен, поросших мхом, лежат,

Владелец замка – князь, был знатен и богат,

И славою покрыт далёкой чужестранной.

 

Теперь же веет здесь тоскою глухоманной,

Ветра сдувают пыль с останков анфилад,

Где совы по ночам рыдающе кричат,

В сырых подвалах днём хоронятся кожаны.

 

Седой старик-баян поведает сказанье,

Как девы тьмы ночной, умелицы в низанье

Бус из росы, поют у замковой стены,

 

Страх жуткий наводя на всех прохожих пеньем

О жизни молодой красавицы- княжны,

Загубленной навек на башне в заточенье.

 

 

 

 

Уладзімір Жылка

 

Замчышча

 

Наўкола роў травой паросшы і шырокі,

За ім астача сьцен зруйнованых замковых…

Тут князь калісьці жыў багаты, ганаровы,

І слава-чутка йшла аб ім у сьвет далёкі.

 

Цяпер-жа сумна мур глядзіцца адзінокі,

Ў праходах вецер рве, зьдзьмухае пыл вяковы,

Ўначы стагнаньнямі і плачам страшаць совы,

І кажаны лятуць на дзень ў сплясьнелы лёхі.

 

А ў вёсцы блізкай дзед старэнькі бае, сівы,

Пра страхі розныя, што там таяцца, й дзівы

Начніц, што пацеркі нанізваюць з расы,

І па шляху снуюць і сеюць сьпеў жуды,

Ды аб княжне — дзіўной, нябачанай красы,

Ў замковай вежы век згубіўшай малады.