Два вершы...
Тут дух яе ў крылатасьці стракоз
Амаль нячутны, крохкі, напаўбачны:
У рэштках усялякага ламачча,
На вопратцы, што кінута наўскос.
Яна наўкол. У бэзе ля гумна.
На белых гольфах сліў, айвы і вішань…
Як быццам тут. Хіба да крамы выйшла.
Ды зараз пэўна вернецца… Яна.
Дабраславенне цемры пацякло.
Аціхлі куры. У двары – ні гуку.
Ды не… Па садзе хвошча дробны грукат.
Там нехта яблыню разлучвае з дзятвой.
Як пахне хмель! Ды й танчаць светлякі.
Цяплом жывёльным дыхае саманка.
І знічкі коцюцца ў падол Заранкі.
Каму ж Ты, Божа, ладзіш скарб такі!?
А ледзь заснеш, ізноў наўкол яна.
У хатняй сукні, спрытная Марыца
Саджае тыя ж мроі-чорнабрыўцы,
Падобныя на вусы гаюна.
Сон як жыццё, або жыццё, як сон.
Без сэнсу час, марнеючы, няйначай.
Далонь застыла на ілбе сабачым.
Дваццатую за суткі смаліць ён.
(22-23.09.2025)
PS:
Варыяцыя да вершу Наталлі Вазжаевай «она везде».
З яе я пачынаў свой распавед, які вырас у даволі вялізны цыкл, заняўшы цэлую складанку (Озабоченное Лицо).
А другое…
Да дня народзін цешчы (маці ужо маёй Наталкі).
Але ў самым пачатку крыху збрахаў, бо на мове ёй было ад мяне і раней…
Даражэнькай-любенькай Тамары Іванаўне
Рызыкну я, нарэшце, Іванаўна,
Нешта зладзіць на Мове да Вас.
Чуе сэрца – змагу непагана.
Не дыван, дык прыстойны палас.
На Народзіны Вашы зайздросныя
Мы не станем бянтэжыць узрост.
Муза сядзе за дзіўныя кросны.
Прарастуць аксаміты наўпрост.
Ну а я з сарамлівай удзячнасьцю
Запляту іх у шэраг радкоў.
Не заблытацца б толькі бадзяжку.
Не зрабіць ненаўмысна пракол.
Спадзяюся, даруе Іванаўна
Недарэчнасьць такіх эскапад,
Калі знойдзе ў маіх віншаваннях
Дзе-нідзе зьвязак слоў неўпапад.
З Днём Народзін, Даражэнька!
Хай без змрочнага скажэння
Пройдзе твой наступны шлях.
Хай на ім дурных бадзяг
Не сустрэнецца наогул.
Ды абміне млосьць-зьнямога.
З Верай, з подыхам надзей –
Хай па-людску ўсё ідзе!
(17-18.09.2025)
Свидетельство о публикации №125100904595
Сергей Лысенко 2 09.10.2025 19:00 Заявить о нарушении
Автора (на русском) я назвал.
Своё (с языка на мову - при моём к ним (обоим) отнюдь не сугубо формальном-техническом) переводами не считаю. О чём постоянно напоминаю.
Ты мог заметить (любознательный же!), что я крайне скептически отношусь именно к т.н. переводам с Мовы на Русский. Не потому что не уважаю последний.
Если я не уважаю, мягко говоря, "пионервожатого", цитирующего Пушкина, не значит, что я не уважаю и самого А. с. (даже если не всё у него мне симпатично).
Уважаю (А. С.) и недурно знаю ))
А языки... Два - родных. Два. Пусть Мовай я долго (при всём к ней уважении и даже - более того) не увлекался. За что получал подзатыльники от брата.
Ламачча... Если быть строгим, то, главным образом, изломанные сучья, ветки... Даже - стволы. Но я здесь имел ввиду - в более широком (допустимом) смысле. Обломки всякой всячины.
НЕ Перевод! У меня.
Особенно - в предпоследней строфе.
Хотя... Что такое "перевод" как такой!? В стихотворчестве!? А теи более - в Поэзии.
По мне, даже самый достойный - не более, чем (опять-таки) стихотворчество. Поэзию-то я ставлю повыше и сам до неё (по-моему) вообще не дотягиваю.
А началось (этот "сериал")... Оно (считай всё) лежит в сборнике (на Странице) "Озабоченное лицо". Но там... Страниц на 60 )) ТЯЖБА! И тебе (а вдруг рискнёшь, хотя нисколько не провоцирую) там не всё понравилось бы. Сам догадаешься, о чём я ))
За "класс" (не одна моя заслуга, если где-то как-то) - дзякую.
За увагу да Мову - асбліва!
За опечатки (а без них я - слегка подслеповатый и дурковатый - никак!) не обессудь. Не перечитываю (это) ))
Вольф Никитин 09.10.2025 19:22 Заявить о нарушении
АсАбліва... Особенно. Ну, оно и так понятно ))
Вольф Никитин 09.10.2025 19:26 Заявить о нарушении