Я да лесу прыйду, як да сябра.
І гамонку паслухаю дрэўцаў.
У верхавінах –аблок дырыжаблі,
Ветла дзяцер-штукар адзавецца.
І вячыстыя сосны прывецяць,
Памахаюць кашлатай галінкай,
І затоіцца ў кусціках вецер,
Прычасаўшы ядлоўцу чупрынку.
Між імхоў, дзе ялінкі гуляюць,
Цешыць вока дыван дзеразовы,
На пагорках ускрай загараюць
Купкі кветак у агнях верасовых.
І ў дзіўным сугуччы прыроды,
Мудрасць неба і святасць зямлі,
І адценне шчымлівай самоты,
Што юнацтва гадкі праплылі.
© Copyright: Ганна Якубоўская
Я да лесу прыйду
© Copyright: Анна Якубовская 2, 2025
Свидетельство о публикации №125091804126
Свидетельство о публикации №125091804126
Рецензии