Моя фамилия - Коэн

A.U.B. Beile bat Zvi hacohen
Jo;l ben Abraham Meshaberach Tehelim 77 voor haar. Ze zijn in Erasmus ziekenhuis Rotterdam.

Voor Rosh Chodesh Nissan zijn we met de kinderen gezellig in de sjoel van Nijmegen. Diensten en Kiddushim- alles is super en prima Klaas! Na minchah ga ik even uitrusten en neem een stapeltje joodse tijdsschriften mee. Er is een  Tussen, op het eerste gezicht de saaiste van ze allemaal- Medinepost. Toch sla ik hem open en lees van wat stukken. Een stuk gaat over de kehillah in Middelburg. Interessante, spannende stuk.
- H;! Ik heb zo veel keer daar gebeld maar nooit dienst meegemaakt, terwijl toch zo graag wou! Goed, na het afloop van de Shabbes bel ik op en maak er zeker een afspraak.
- Hallo! Dat kan niet waar zijn: geen dienst op Shabbat haGadol?! Chazan is weg? Ik snap het.
Komt nog mvr. Cohen weleens naar jullie toe?
- Die ligt in ziekenhuis wegens operatie op haar nieren. Samen met haar man. Haar man heeft haar nier af te staan.
Ik zeg "Kosjer Pesach veSameach en verbijsterd leg de hoorn neer.
Opeens besluit ik dat ik zeker Moet die mevrouw te gaan bezoeken.
Volgende dag naar het telefonische gesprek door de harde regen heen gereden hebben, sta ik op Erasmus ziekenhuis,- een Big city op zelf. Stad is vol met zieke en bezoekers. Ik loop door de Ziekenstad, kijk naar de inwoners en denk over wekelijkse parsha Zav, over de wetten van offers. Nog denk ik het als de BethHaMikdash nog was geweest en al die mensen konden hun offers brengen dan waren ze nu gezond.
Kamer 978 lijkt me op kluis met twee dikke duren. Om binnen te komen moet ik speciale gele jas aantrekken en rubberen handschoenen. Ik ben gewaarschuwd:" na afloop van de sessie handen goed wassen. Gevaarlijk en besmettelijk.
Mevrouw herinnert me nog, ze lacht. Ze is blij aan het bezoek, aan de pluche beer en zeker aan matses en druiven sap, andere kleinheiden. Ik vraag voor haar Thelim te lezen. Ze is in 1938 geboren, net als mijn moeder. Ik schrijf de namen van haar en haar man voor de Mesheberach.
Uit de raam is een mooi uitzicht.
- Rotterdam is een mooie stad,- zegt mevrouw Cohen en voegt toe: ik houd van regen.
Daarna zegt ze meerde keren "Toda raba". Zij is snel moe. Ik begrijp het en ga weg te wensen : Zein gezund un stark".

Ik rij door de stad, door de file en regen en denk hoe was die mevrouw altijd trots op haar naam, hoe sprak ze bijzonder uit "mijn naam is Cohen".

Het is kleine wereldje waar een toneelstuk afgespeeld word- onze menselijke kwetsbare leven.
Het regent, ik denk terug over mevrouw Cohen:
- Dag, Berty! Zal de matses op Pesach 5775 mogen smaken.

На Рош Ходеш были в шуле в Няймегене. В перерыве между минхой и мааривом отдыхал, читал еврейские журналы. В самом, казалось, неинтересном из них прочёл статью об общине в Миддельбург. Вспомнил, что всегда хотел поучаствовать там на службе. После Шаббата созвонился:
-в Шаббат Гадоль службы не будет, хазан уехал.
"Случайно" спросил о своей знакомой Берти Коэн и узнал, что она в Роттердамской больнице после операции на почках. Её муж отдал ей свою. Решил обязательно посетить её и... посетил, через непогоду и пробки. Она лежала такая милая и жалкая, одинокая...такая радостная визиту. За окном лил дождь.
- Я люблю дождь,- сказала Берти.
Она много повидала за свои 76 лет. И она так гордилась своей фамилией! Она всегда говорила:
- Моё имя- Коэн.
С достоинством. Веско.
Будь здорова дорогая Берти бат акоэн и твой золотой муж, пусть у всех будут такие мужья! А Кошер Песах веСамеах, mag die matses shmeken!