Сумна мне, бо пакінула сябрына
Мой гасцінны, аздоблены фальварак
І надвор'е на сонца не багата-
Ці залева страшэнная ці холад.
Каб суцішыць свой смутак несупынны,
Я ў будынак выправіўся распусны,
Што адвеку стаіць на раздарожжы
І вандроўцаў свавольных спакушае.
Але й там не пашэнціць небараку,
На парозе чарговая параза:
Ці вяселле якое ці хаўтуры-
Прыгажунь ўсіх, каханак разабралі.
Засталася адзіная старая
Паляжанка, бязносая дурніца,
Што нікому была не даспадобы,
Хоць і досведу мела звышбагата.
"Ты такая страшэнная старызна,
Што ніхто не схацеў з табой любошчаў,
Пад спадніцу збаяўся занурыцца,
Ну а я, ўсім вядома, не з пужлівых!
Што ж цяпер?! Дык хадзі сюды, халера!
Хай яно ўсё навокал пылам пойдзе!
Пакажы мне, бязносая, свой ложак!
Можа там і самоту мы разгонім!"
Паляжанка. Наследаванне Катулу
© Copyright: Василь Гардзиенак, 2025
Свидетельство о публикации №125081808295
Свидетельство о публикации №125081808295
Рецензии
