К N из альпийского Шпюльгена, год 1829
С тобой вовеки, верно, не расстаться
в коловороте дней, ночей и станций,
твой дух в пути охрана и отрада
тобой звучат капели, водопады.
И волосы твои в повеве ветра–
надежда, боль моя, укор и вера...
в заоблачных, головоломных Альпах,
где не ступала ни нога, ни лапа,
по леднику тропину выбирая,
глаза от измороси протирая,
ищу Полярную во мгле, и– Ли'тву,
тебя, твой домик–
шёпотом молитвы...
Ты ль королева бала и беседы
с чужими водишь дружбы за обедом
с усмешкой, правда, нашу поминая?
Неблагодарная, моя, родная!
Веселье будит, роскошь усыпляет,
а что же наша, помнишь ли, былая?
В волненье праздной и корыстной лести
ты ли счастливей, чем была– невестясь?
Да лучше б ты с изгнанником в немилой
чужбине приключения делила:
за ручку по горам тебя водил бы
а песенкой труды двоих сластил бы,
а на руках тебя несущий бродом
свободу пел бы нашему народу–
и ты б не замочила ножек даже,
как это было с нами не однажды...
Мы б у пастушьего костра согрелись,
сердцами сиротеющими спелись;
ты б на моём плече, простив сутулость,
за ночь не раз уснула и проснулась.
перевод с польского Терджимана Кырымлы
* Шплюген– деревня в швейцарском кантоне Граубюнден, прим.
Do*** na Alpach w Spluegen 1829
Nigdy, wiec nigdy z toba rozstac sie nie moge!
Morzem plyniesz i ladem idziesz za mna w droge,
Na lodowiskach widze blyszczace twe slady
I glos twoj slysze w szumie alpejskiej kaskady,
I wlosy mi sie jeza, kiedy sie ogladam,
I posta; twoj; widziec lekam sie i zadam.
Niewdzieczna! Gdy ja dzisiaj, w tych podniebnych gorach.
Spadajacy w otchlanie i niknacy w chmurach,
Wstrzymuje krok, wiecznymi utrudzony lody.
I oczy przecierajac z lejacej sie wody,
Szukam polnocnej gwiazdy na zamglonym niebie,
Szukam Litwy i domku twojego, i ciebie;
Niewdzieczna! moze dzisiaj, krolowa biesiady,
Ty w tancu rej prowadzisz wesolej gromady,
Lub moze sie nowymi milostkami bawisz,
Lub o naszych milostkach smiejaca sie prawisz.
Powiedz, czys ty szczesliwsza, ze ciebie poddani,
Niewolnicze schylajac karki, zowia Pani!
Ze cie rozkosz usypia i weso;osc budzi,
I ze cie nawet zadna pamiatka nie nudzi?
Czy bylabys szczesliwsza, gdybys, moja mila,
Wiernego ci wygnanca przygody dzielila?
Ach! Ja bym cie za reke po tych skalach wodzil,
Ja bym trudy podrozne piosenkami s;odzil,
Ja bym pierwszy w ryczace rzuca; sie strumienie
I pod twa nozke z wody dostawal kamienie.
I przeszlaby twa nozka woda nie dotknieta,
A calowaniem twoje ogrzalbym raczeta.
Spoczynek by nas czekal pod goralska chata:
Tam zwleczon; z mych barkow okrylbym cie szata,
A ty bys przy pasterskim usiadlszy plomieniu
Usnela i zbudzila na moim ramieniu.
Adam Mickiewicz
Адам Мицкевич. К N из альпийского Шпюльгена...
© Copyright: Терджиман Кырымлы Третий, 2025
Свидетельство о публикации №125072307577
Свидетельство о публикации №125072307577
Рецензии
Do*** na Alpach w Splügen 1829
Nigdy, więc nigdy z tobą rozstać się nie mogę!
Morzem płyniesz i lądem idziesz za mną w drogę,
Na lodowiskach widzę błyszczące twe ślady
I głos twój słyszę w szumie alpejskiej kaskady,
I włosy mi się jeżą, kiedy się oglądam,
I postać twoję widzieć lękam się i żądam.
Niewdzięczna! Gdy ja dzisiaj, w tych podniebnych górach.
Spadający w otchłanie i niknący w chmurach,
Wstrzymuję krok, wiecznymi utrudzony lody.
I oczy przecierając z lejącej się wody,
Szukam północnej gwiazdy na zamglonym niebie,
Szukam Litwy i domku twojego, i ciebie;
Niewdzięczna! może dzisiaj, królowa biesiady,
Ty w tańcu rej prowadzisz wesołej gromady,
Lub może się nowymi miłostkami bawisz,
Lub o naszych miłostkach śmiejąca się prawisz.
Powiedz, czyś ty szczęśliwsza, że ciebie poddani,
Niewolnicze schylając karki, zowią Pani!
Że cię rozkosz usypia i wesołość budzi,
I że cię nawet żadna pamiątka nie nudzi?
Czy byłabyś szczęśliwsza, gdybyś, moja miła,
Wiernego ci wygnańca przygody dzieliła?
Ach! Ja bym cię za rękę po tych skałach wodził,
Ja bym trudy podróżne piosenkami słodził,
Ja bym pierwszy w ryczące rzucał się strumienie
I pod twą nóżkę z wody dostawał kamienie.
I przeszłaby twa nóżka wodą nie dotknięta,
A całowaniem twoje ogrzałbym rączęta.
Spoczynek by nas czekał pod góralską chatą:
Tam zwleczoną z mych barków okryłbym cię szatą,
A ty byś przy pasterskim usiadłszy płomieniu
Usnęła i zbudziła na moim ramieniu.
Adam Mickiewicz
Терджиман Кырымлы Третий 23.07.2025 22:24 • Заявить о нарушении
Nigdy, więc nigdy z tobą rozstać się nie mogę!
Morzem płyniesz i lądem idziesz za mną w drogę,
Na lodowiskach widzę błyszczące twe ślady
I głos twój słyszę w szumie alpejskiej kaskady,
I włosy mi się jeżą, kiedy się oglądam,
I postać twoję widzieć lękam się i żądam.
Niewdzięczna! Gdy ja dzisiaj, w tych podniebnych górach.
Spadający w otchłanie i niknący w chmurach,
Wstrzymuję krok, wiecznymi utrudzony lody.
I oczy przecierając z lejącej się wody,
Szukam północnej gwiazdy na zamglonym niebie,
Szukam Litwy i domku twojego, i ciebie;
Niewdzięczna! może dzisiaj, królowa biesiady,
Ty w tańcu rej prowadzisz wesołej gromady,
Lub może się nowymi miłostkami bawisz,
Lub o naszych miłostkach śmiejąca się prawisz.
Powiedz, czyś ty szczęśliwsza, że ciebie poddani,
Niewolnicze schylając karki, zowią Pani!
Że cię rozkosz usypia i wesołość budzi,
I że cię nawet żadna pamiątka nie nudzi?
Czy byłabyś szczęśliwsza, gdybyś, moja miła,
Wiernego ci wygnańca przygody dzieliła?
Ach! Ja bym cię za rękę po tych skałach wodził,
Ja bym trudy podróżne piosenkami słodził,
Ja bym pierwszy w ryczące rzucał się strumienie
I pod twą nóżkę z wody dostawał kamienie.
I przeszłaby twa nóżka wodą nie dotknięta,
A całowaniem twoje ogrzałbym rączęta.
Spoczynek by nas czekał pod góralską chatą:
Tam zwleczoną z mych barków okryłbym cię szatą,
A ty byś przy pasterskim usiadłszy płomieniu
Usnęła i zbudziła na moim ramieniu.
Adam Mickiewicz
Терджиман Кырымлы Третий 23.07.2025 22:24 • Заявить о нарушении